foto’s: Jente Waerzeggers
INTERVIEW                                                                NAJAAR 2020
Otis - de man die nacht een eigen smoel gaf

2020 was een jaar vol verandering voor Otis Verhoeve. In januari zat Otis nog in zijn derde bachelorjaar grafisch ontwerp aan LUCA School of Arts in Gent, later dit jaar kwam die studie tot een einde. Een druk leven waarin gegoocheld werd met school, eigen opdrachten en uitgaan kwam abrupt tot stilstand. Tijd voor een terugblik.

“ Ik heb al veel gevloekt op de huisstijl. Maar ik wil dat het interessant en vernieuwend blijft, ook voor mezelf. ”


Otis ken je misschien als drijvende kracht achter evenementen als Drama Club (dat hij samen met Jente startte), Antico en Lente Bar. Die concepten drukte de voorbije jaren hun stempel op het Leuvense nachtlandschap. Daarnaast verzorgt Otis al twee jaar de huisstijl en grafische vormgeving van nacht. “Mijn broer Kobe zit sinds het begin mee in de organisatie dus ik hoopte al dat nacht vroeg of laat bij mij terecht zou komen. Het was de eerste keer dat ik zo’n grote opdracht kreeg. Het was dan ook veel uitzoeken in het begin omdat ik op een hoger niveau wou werken.” En dat lukte. Dankzij Otis kreeg nacht de smoel die ze verdient en bovendien wordt die smoel seizoen na seizoen geraffineerder. “Ik wou iets ontwerpen dat een aantal jaar kon dienst doen. Een solide grid - gebaseerd op de typische LED-displays - was het uitgangspunt waar ik nu al twee jaar op verder bouw.” Er zit een duidelijke lijn en evolutie in het grafisch werk. “Ik wil het ook interessant en vernieuwend voor mezelf houden. Ik heb er ook wel veel op gevloekt want het is een ingewikkelde stijl. Het is veel bandwerk om de pixels altijd perfect op dat grid te krijgen en zo mijn beelden op te bouwen.”

“ Ik begon te prullen met gratis programma’s om artwork te maken voor feesten die  we in Leuven organiseerden. Uiteindelijk ging ik grafisch ontwerp studeren. ”


Dankzij toegankelijke en intuïtieve tools kan iedereen tegenwoordig posters, websites en afbeeldingen opmaken. Opvallend genoeg is dat ook hoe het voor Otis begon: “we gaven feesten en merkten dat we een beeld nodig hadden. Ik begon dus te prullen met goedkope programma’s, leerde de mogelijkheden steeds beter kennen en vond dat leuk om te doen. Uiteindelijk ging ik het dan grafisch ontwerp studeren.” Iedereen vormgever, maar hoe onderscheid je je dan van de rest? Otis koos niet alleen voor een duidelijke niche (nightlife is zijn speeltuin, met opdrachten voor nacht, Lente Bar, AliA, C12, …) maar ook voor een heel specifieke specialisatie: letterontwerp. “Ik volg nu een bijkomende opleiding om zelf lettertypes te ontwikkelen aan Plantin-Moretus. Het is geen opleiding waar je veel jongeren zal vinden, maar het ligt me en ik doe het graag.” Ondanks het feit dat hij zich op de middelbare school niet meteen als “creatief” omschreven zou hebben, werkte Otis gestaag aan wat stilaan een indrukwekkend portfolio begint te worden. Helaas zonder diploma, maar wel met jaren ervaring onder de arm. De steeds groter wordende opdrachten spreken voor zich.

Otis woont tegenwoordig in Gent, waar hij een appartement deelt met twee huisgenoten. Werken doet hij meestal aan de keukentafel en dan nog het liefst ‘s avonds of ‘s nachts, omdat dan alle stoorzenders die overdag vechten om zijn aandacht, eindelijk zwijgen. “Muziekje op en het wordt echt iets meditatief, zeker als je in een goeie flow zit. Het zou misschien beter zijn voor mij om op tijd op te staan en overdag te werken, corona duwt mij ook wel wat in die richting. Er waren de afgelopen maanden effectief periodes waarin ik overdag leefde.”

Van line-up’s naar boeken

Toen kwam corona. En toen was er … niets. De nightlife-sector viel stil en bijgevolg vielen ook al Otis’ opdrachten weg. Maar ook in zijn sociaal leven werden alle zeilen noodgedwongen bijgezet. “Het tempo van mijn leven vòòr corona lag hoog. Te hoog misschien, met soms twee feesten per weekend. Ik zou het nu alleszins niet meteen weer kunnen. De dansvloer mis ik minder - dansen kan ik ook in mijn eentje. Wat ik wel mis, zijn de random toiletconversaties met (on)bekenden tijdens een feest en vooral ook de spontaniteit van ontmoetingen. Op een feest zie je mensen die je kent, zonder dat je met hen moet afspreken. Nu moet je afspreken - bijvoorbeeld om met iemand te gaan wandelen - maar dat doe je lang niet met iedereen. We zien met z’n allen minder volk, maar het volk dat je dan wel ziet, wordt automatisch belangrijker.”

“ Ik wil eigenlijk verderwerken aan een boek, maar net nu worden veel organisaties wakker en komen de opdrachten weer binnen. Vooral voor kerstpakketten deze keer. ”


De opdrachten die er uiteindelijk wel kwamen, verschilden danig van “het gewone”. “Ik werkte mee aan NAR: een publicatie van Dries Verhaeghen en enkele andere getalenteerde schrijvers en dichters. We hebben daar zeer lang aan gewerkt.” Otis’ bachelorproef kreeg ook de nodige aandacht en groeide uit tot een echt passieproject. “Ik stelde een boek samen over de Britse artiest Muslimgauze: een elektronica- en experimentele muzikant die werd beïnvloed door conflicten en geschiedenis in de moslimwereld, vaak met de nadruk op het Israëlisch-Palestijnse conflict.” Zelf schreef hij voor de lijvige publicatie geen enkele tekst, maar ging hij te werk als een soort archivaris / onderzoeker / curator. “Voor elke track zocht ik uit of de titel een een referentie was naar iets reëel en dat bleek 70% van de gevallen ook effectief zo te zijn. Vervolgens ging ik op zoek naar tekst en beeld dat hier het best bij aansloot. Als het ooit tot een publicatie komt, zal het nog een hele opgave zijn om voor al die teksten de juiste copyrights vast te krijgen.” Wat startte als een opdracht voor school, evolueerde tot iets veel groter. Zo kreeg Otis intussen hulp van de voormalige Staalplaat labelbaas Geert-Jan Hobijn waarop Muslimgauze zijn muziek uitbracht. “Ik hoop echt dat het boek zo snel mogelijk afgeraakt, maar valt nog wat af te wachten. Net nu ik er veel tijd in zou moeten steken, worden allerlei organisaties weer wakker en contacteren ze me omdat ze kerstpakketten of iets dergelijk willen verkopen. Iedereen probeert zichzelf heruit te vinden.”

Toch jeukt het toch om weer meer met nightlife bezig te zijn: “als ik één ding mag wensen voor 2021 is het dat covid verdwijnt. Wanneer het weer mag, zullen alle organisatoren zoveel mogelijk tegelijk op poten willen zetten. Iedereen gaat tijd willen goedmaken. Hopelijk vallen er door de crisis niet te veel slachtoffers en wordt het nachtleven weer even rijk en divers.” Wat Leuven betreft, zat het nachtlandschap in de lift volgens Otis. “nacht zorgde er dan wel voor dat we met Antico en Drama Club zelf geen evenementen meer organiseren, maar dat zat er misschien sowieso aan te komen. Sinds nacht er is, viel de drang om het zelf te doen wel wat weg. Maar op zich is dat geen slechte zaak omdat dit duurzamer is op langere termijn.”

“Ik vond vooral dat er de laatste jaren een sterk gemeenschapsgevoel hing in nightlife in Leuven, nacht heeft dat versterkt en samengebracht.” Otis hoopt alleszins dat er volgend jaar weer een editie van het eendagsfestival Lente Bar kan plaatsvinden. “Daar hebben we echt een goed team. Balen dat we de communicatie van vorig jaar niet meer kunnen hergebruiken want die zat goed. Het festival kon niet doorgaan, maar alle artwork was wel klaar. Zo bedrukten we een kart (het festival vindt plaats op een mini racecircuit) in de huisstijl. Het doet een beetje pijn om de artwork te zien, want een affiche mag nog zo goed gemaakt zijn - uiteindelijk is het festival zelf wel de kroon op het werk. En dat hebben we dit jaar dus niet gehad.”

2020: het jaar waarin Everpress, R&S,
De School en Dekmantel in de fout gingen


“De hele Black Lives Matter-beweging heeft een grote impact op mij gehad. Ik ben er echt van onder de indruk en besefte de omvang van wat er mis liep (en nog steeds misloopt).” Enkele grote namen in de elektronische muziekwereld lieten in dat kader serieuze steken vallen: onder meer R&S, De School en Dekmantel gingen zwaar in de fout en communiceerden daar dan op de koop toe bijzonder stuntelig over. “Ongelooflijk dat Dekmantel een evenement in Brazilië op poten zet en er geen enkele Zuid-Amerikaanse artiest op de line-up staat. Dat kan toch niet? Als groot instituut draag je daar echt een verantwoordelijkheid.”

“ Het is frappant dat een bedrijf als Everpress - dat zich als solidair en inclusief positioneert - op zo’n manier door de mand valt. Ik voelde me echt bekocht. ”


Maar ook Everpress - een platform waarop je als vormgever t-shirts en andere merchandise kunt laten ontwikkelen - kwam in opspraak. “Het is frappant dat een bedrijf als Everpress - dat zich als solidair en inclusief positioneert - op zo’n manier door de mand valt. Ik voelde me echt bekocht en dat is dan nog maar enkel als een gebruiker van het platform.” De gewaarwording rond deze thema’s moet zich wat Otis betreft gewoon verderzetten. “En daar moet ook echt geen applaus voor komen. Witte organisaties moeten dat niet eens benoemen. Het moet gewoon de normaalste zaak in de wereld worden dat er aandacht is voor diversiteit en dat er op een tactvolle manier wordt omgegaan met culturele uitingen die niet van onszelf zijn.” Zo veranderde bijvoorbeeld ook Whities (een label waar Otis erg naar opkijkt, al is het maar omdat de designs van de hoezen zo straf zijn) van naam en heet het nu AD93.

Uitkijken naar platenhoezen en tarotkaarten.

Uitkijken doet Otis naar drie mensen, te beginnen met Alex McCullough - de vaste vormgever van label AD93. “Die zijn gelukkig heel productief en brengen veel dingen uit. Ik ben altijd benieuwd naar de hoezen, dat zijn stuk voor stuk kunstwerken. Dat gezegd zijnde moet ik toegeven dat ik de laatste tijd vooral niet-recente muziek aan het luisteren ben, en ben dus niet echt mee met wat net is uitgekomen of nog moet uitkomen.” Ook Victor Maillard staat op Otis zijn to watch-lijstje: “Victor is een ongelooflijk polyvalente kerel. Niet te geloven wat die allemaal kan. Momenteel verblijft hij in Berlijn, ik ben dan ook benieuwd wat hij daar zal produceren.” Tot slot kijkt Otis uit naar het project Tarot Editions van Emma Keppens en Adriënne van der Werf: “ze brengen 78 kunstenaars samen die allemaal één kaart van een tarot deck ontwerpen. Heel benieuwd naar.”

Wanneer we Otis vragen wat we hem mogen wensen in 2021 klinkt het wat aarzelend: “ehm … een goeie gezondheid. Niet enkel voor mezelf maar ook voor mijn naasten.” Uitkijken doet hij vooral naar het einde van covid. “Voor de rest kijk ik niet echt uit naar iets - en dat bedoel ik niet op een slechte manier. Misschien hebben we door deze crisis meer geleerd om het kleine te waarderen, nederiger zijn, van moment tot moment te leven. De wandelingen met vrienden, hopelijk mogen die wel blijven, anders schiet er niet veel meer over.”